ΦΛΕΒΙΚΗ ΘΡΟΜΒΩΣΗ

Θρόμβωση είναι ο σχηματισμός ενός θρόμβου αίματος μέσα σε ένα αγγείο, που εμποδίζει τη ροή του αίματος μέσω του κυκλοφορικού συστήματος. Όταν ένα αιμοφόρο αγγείο τραυματίζεται, το σώμα χρησιμοποιεί αιμοπετάλια (θρομβοκύτταρα) και ινώδες για να σχηματίσει ένα θρόμβο αίματος και να αποφευχθεί η απώλεια αίματος. Ακόμη και όταν ένα αιμοφόρο αγγείο δεν υφίσταται ζημία όμως, θρόμβοι αίματος μπορεί να σχηματιστούν στο σώμα παρουσία κατάλληλων συνθηκών. Μερικές φορές εάν ο θρόμβος απελευθερωθεί, τότε ο θρόμβος αυτός μπορεί να εγκατασταθεί και να αποφράξει τμήμα των αγγείων των πνευμόνων δημιουργώντας την πνευμονική εμβολή.

Θρομβοεμβολή είναι ο συνδυασμός της θρόμβωσης και η κύρια επιπλοκή της, η εμβολή.

Οι φλεβικές θρομβώσεις διακρίνονται σε επιφανειακές,επιπολής, και σε εν τω βάθει (ΕΒΘ). Οι επιπολής εάν δεν είναι εκτεταμένες δεν είναι επικίνδυνες, ενώ οι εν τω βάθει είναι αυτές που μπορεί, να συνοδεύονται από πνευμονική εμβολή. Οι θρόμβωση θα παρουσιαστεί συνήθως σε ένα από τα δυο κάτω άκρα και παρουσιάζεται με πόνο, οίδημα στη γάμπα ή ψηλότερα αλλά και ερυθρότητα. Σπανιότερα έχουμε θρομβώσεις στα άνω άκρα, στις φλέβες του ΚΝΣ, και σπλαγχνικές θρομβώσεις.

Η πνευμονική εμβολή είναι η ενσφήνωση θρόμβων στους κλάδους της πνευμονικής αρτηρίας. Μπορεί να εμφανιστεί με η χωρίς περιφερική ΕΒΘ, σαν δύσπνοια, πόνος στο στήθος, αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία που δεν υποχωρούν. Η πνευμονική εμβολή μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο και απαιτεί έγκαιρη διάγνωση και ΑΜΕΣΗ θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η θεραπεία της φλεβικής θρόμβωσης γίνεται με τα αντιπηκτικά φάρμακα που εμποδίζουν τον θρόμβο να μεγαλώσει και βοηθούν τον οργανισμό να τον αποδομήσει και σε επείγουσες καταστάσεις με τα θρομβολυτικά φάρμακα που άμεσα διαλύουν το θρόμβο.

Τα αντιπηκτικά φάρμακα μπορεί να είναι ενέσιμα π.χ. οι ηπαρίνες ή από του στόματος, τα παλιά αντιπηκτικά -στη χώρα μας το sintrom– και τα νεότερα αντιπηκτικά το xarelto, το eliquis και το pradaxa.

Ο στόχος όλων μας όμως πρέπει να είναι η αποφυγή της θρόμβωσης με την αναγνώριση των παραγόντων και καταστάσεων που οδηγούν σε αυτή και τη λήψη κατάλληλης θρομβοπροφύλαξης όταν αυτή χρειάζεται.